Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 2025, είχαμε την τελική μας προσωπική συνάντηση με έναν πελάτη από το εξωτερικό πριν επιστρέψουμε σπίτι. Κοιτώντας πίσω, νιώθω πραγματικά ευγνώμων που καταβάλαμε την προσπάθεια να συναντηθούμε προσωπικά.
Αυτό που ανακαλύψαμε κατά τη διάρκεια της συζήτησης ήταν κάτι που πολλοί προμηθευτές μαθαίνουν αργά ή γρήγορα: ο πελάτης που κάποτε θεωρούσαμε «μικρό πελάτη» δεν ήταν καθόλου μικρός. Στην εξειδικευμένη του αγορά, έχει αναπτύξει μακροπρόθεσμη δύναμη και ειδίκευση — απλώς δεν το διαφημίζει.
Ήταν μια έγκαιρη υπενθύμιση για μένα: μην ετικετοποιείς ποτέ γρήγορα έναν πελάτη .
Αν ένας πελάτης είναι πρόθυμος να συναντηθεί, αξίζει πάντα μια συνάντηση. Πολλές υποθέσεις ανατρέπονται μόνο όταν κάτσεις και μιλήσεις πραγματικά.
Η συνάντηση πήγε ομαλά και φυσικά. Οι προσδοκίες μας ήταν ευθυγραμμισμένες, η συζήτηση ήταν χαλαρή, και δεν υπήρχε καμία πίεση ή αντιπαράθεση. Έμοιαζε περισσότερο με αμοιβαία επιβεβαίωση—μια άρρητη κατανόηση ότι αυτή η συνεργασία θα μπορούσε να προχωρήσει μαζί.
Στο τέλος της συνάντησης, ο πελάτης μας έκπληξε με δώρα για τα Χριστούγεννα: σοκολάτα και βούτυρα μπισκότα. Τίποτα πολυτελές, αλλά σκεφτικό και τέλεια χρονολογημένο. Αυτή η μικρή χειρονομία άφησε ισχυρή εντύπωση.
Μετά από πολλές συναντήσεις με πελάτες στα χρόνια, έχω παρατηρήσει κάτι ενδιαφέρον. Κάποιες πολύ μεγάλες και επαγγελματικές εταιρείες αντιμετωπίζουν τις συναντήσεις αποκλειστικά ως επιχειρηματικές—χωρίς δώρα, χωρίς επιπλέον χειρονομίες. Αυτό είναι εντελώς εντάξει. Σαφείς κανόνες και όρια μπορούν να αποτελούν δύναμη.
Αλλά στο τέλος της ημέρας, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αφορούν ανθρώπους .
Στην κινεζική κουλτούρα, μικρές ενέργειες συχνά αντιπροσωπεύουν σεβασμό και πρόθεση. Ένα δώρο δεν χρειάζεται να είναι ακριβό — αυτό που έχει σημασία είναι η σκέψη που βρίσκεται πίσω του, το συναίσθημα του «σε σκέφτηκα». Σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η ανθρώπινη επαφή γίνεται μια ήσυχη πλεονεκτική θέση.
Φυσικά, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου η μακροχρόνια συνεργασία μετατρέπει τα δώρα σε προσδοκία αντί για μια ενέργεια, κάτι που μπορεί να θολώσει τα όρια. Για μένα, το κλειδί είναι η ισορροπία. Δεν πρόκειται ποτέ για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να δώσεις — πρόκειται για το να καταλάβεις το στάδιο της σχέσης, το πολιτιστικό πλαίσιο και τα αμοιβαία όρια.
Το πιο αξέχαστο όμως παρασκήνιο συνέβη ακριβώς στη μέση της συνάντησης.
Ενώ συζητούσαμε για την παρουσίαση, τα δύο σκυλιά του πελάτη, οι Σνάουζερ, ξαφνικά άρχισαν να μάχονται. Ο ιδιοκτήτης παρενέβη, μισο-απορρίζοντας και μισο-διασκεδάζοντας, χωρίζοντάς τα ενώ γελούσε. Εκείνη τη στιγμή, η τυπική ατμόσφαιρα εξαφανίστηκε. Δεν υπήρχαν «πελάτες» ούτε «προμηθευτές» — απλώς άνθρωποι και η πραγματική ζωή που εξελισσόταν φυσικά.
Από τις αμέτρητες συναντήσεις με πελάτες στις οποίες έχω παρευρεθεί, αυτή ήταν μία από τις πιο χαλαρές και μεμονωμένες.
Αυτό που την έκανε ακόμη καλύτερη ήταν αυτό που συνέβη στη συνέχεια: λίγο μετά το τέλος της συνάντησης, ο πελάτης έκανε μία παραγγελία. Δεν ήταν μεγάλη παραγγελία, αλλά ένιωθε σωστή. Δεν ήταν βιαστική απόφαση — έμοιαζε με μία εξατομικευμένη επιλογή που απλώς περίμενε να γίνει. Ένα σαφές σημάδι ότι η εμπιστοσύνη είχε αρχίσει να λειτουργεί.
Πιο προσωπικά, από τότε που πήρα κι εγώ ένα σκύλο, δεν φοβάμαι πια τους σκύλους και άρχισα να τους παρατηρώ παντού. Η συνάντηση με τους σκύλους του πελάτη ήταν ένα απροσδόκητο μπόνους — μια μικρή προσωπική χαρά που εντάχθηκε σε μία επαγγελματική επίσκεψη.
Στο τέλος, η ουσία της επιχειρηματικής συνεργασίας είναι η ανθρώπινη σύνδεση .
Καθώς το 2025 φτάνει στο τέλος του, να ολοκληρώνεις το έτος με μία συνάντηση που ήταν χαλαρή, αληθινή και είχε ως αποτέλεσμα πραγματική συνεργασία, αισθάνεται από μόνο του σαν δώρο.
Μία υπενθύμιση στον εαυτό μου στο μέλλον:
Μην προκρίνεις το «μέγεθος» ενός πελάτη.
Αν ένας πελάτης είναι πρόθυμος να συναντηθεί, βρες πάντα τον χρόνο.
EN
