Toen Kerstmis 2025 naderde, hadden we onze laatste face-to-face ontmoeting met een buitenlandse klant voordat we naar huis terugkeerden. Opnieuw bezien, ben ik oprecht dankbaar dat we de moeite hebben gedaan om persoonlijk te ontmoeten.
Wat we tijdens het gesprek ontdekten was iets dat veel leveranciers vroeg of laat leren: de klant die we ooit als een ‘kleine klant’ beschouwden, bleek helemaal niet klein te zijn. Op hun niche markt hebben ze duurzame kracht en expertise opgebouwd — gewoon zonder er veel herrie over te maken.
Het was een welkome reminder voor mezelf: nooit te snel een klant labelen .
Als een klant bereid is om te ontmoeten, is het altijd de moeite waard om af te spreken. Veel aannames worden pas ontkracht wanneer je echt gaat zitten en praat.
De vergadering zelf verliep vlot en natuurlijk. Onze verwachtingen waren op elkaar afgestemd, het gesprek was ontspannen, en er was geen druk of heen-en-weergeworstel in onderhandelingen. Het voelde meer als een wederzijdse bevestiging — een onuitgesproken begrip dat dit een samenwerking kon worden die gezamenlijk vooruit kon gaan.
Aan het einde van de vergadering verraste de klant ons met kerstcadeautjes: chocolade en boterkoekjes. Niets extravagants, maar weloverwogen en perfect getimed. Dat kleine gebaar maakte een grote indruk.
Na door de jaren heen vele klanten te hebben ontmoet, ben ik iets interessants opgevallen. Sommige zeer grote en professionele bedrijven behandelen vergaderingen strikt als zaken — geen cadeaus, geen extra gebaren. Dat is volkomen in orde. Duidelijke regels en grenzen kunnen juist een kracht zijn.
Maar uiteindelijk draait zakendoen nog steeds om mensen .
In de Chinese cultuur vertegenwoordigen kleine gebaren vaak respect en bedoeling. Een geschenk hoeft niet duur te zijn — wat er toe doet, is de gedachte erachter, het gevoel van "ik heb aan jou gedacht". In veel gevallen wordt die menselijke aanraking een stille troef.
Natuurlijk zijn er ook situaties waarin langdurige samenwerking geschenken tot een verwachting maakt in plaats van een gebaar, waardoor grenzen vaag kunnen worden. Voor mij draait het allemaal om balans. Het gaat nooit over of je wel of niet moet geven — het draait om het begrijpen van de fase van de relatie, de culturele context en wederzijds afgebakende grenzen.
Het meest memorabele moment vond echter middenin de vergadering plaats.
Terwijl we de presentatie aan het bespreken waren, begonnen de twee schnauzers van de klant plotseling met elkaar te vechten. De eigenaar greep in, half hulpeloos en half geamuseerd, terwijl hij ze lachend uit elkaar haalde. Op dat moment verdween de formele sfeer. Er waren geen "klanten" of "leveranciers" meer — gewoon mensen, en het echte leven dat op natuurlijke wijze zich ontvouwde.
Van de ontelbare klantgesprekken die ik heb bijgewoond, was dit er een van de meest ontspannen en gedenkwaardige.
Wat het nog beter maakte, was wat er daarna gebeurde: kort nadat het gesprek was afgelopen, plaatste de klant een bestelling. Het was geen grote bestelling, maar het voelde juist. Het was niet impulsief — het voelde als een overwogen beslissing die gewoon op het juiste moment tot uitvoering kwam. Een duidelijk signaal dat vertrouwen was begonnen te werken.
Op persoonlijk vlak: sinds ik zelf een hond heb, ben ik niet langer bang voor honden en begin ik ze overal te zien. De honden van de klant ontmoeten was een onverwacht pluspunt — een kleine persoonlijke vreugde die zich afspeelde tijdens een zakenreis.
Uiteindelijk, de essentie van zakelijke samenwerking is menselijke verbinding .
Aan het einde van 2025, het jaar afsluiten met een ontmoeting die ontspannen, oprecht was en leidde tot echte samenwerking, voelt als een geschenk op zich.
Een herinnering aan mijn toekomstige zelf:
Beoordeel de "grootte" van een klant niet op voorhand.
Als een klant bereid is om te vergaderen, maak dan altijd de tijd vrij.
EN
